Mini βιογραφικό: Μαχάτμα Γκάντι

Το πραγματικό του όνομα ήταν Μοχάτμα Καραμτσάντ Γκάντι.
Αργότερα επωνομάστηκε Μαχάτμα, που στα σανσκριτικά σημαίνει "μεγαλόψυχος".

Γεννήθηκε στο Πορμπαντάρ και πέθανε στο Δελχί. Στα χρόνια 1893-1914 έζησε στη Νότια Αφρική ως δικηγόρος, όπου υπερασπίστηκε τα πολιτικά δικαιώματα Ινδών μεταναστών, θύματα του καθεστώτος των φυλετικών διακρίσεων (απαρτάιντ) που ίσχυε σ' αυτή τη χώρα.

Ο Γκάντι ανέπτυξε μία μέθοδο αντιστάσεως χωρίς βία, η οποία έγινε πρότυπό του και στον αγώνα για την απελευθέρωση της πατρίδας του από τους 'Αγγλους αποικιοκράτες, όταν το 1914 επέστρεψε στις Ινδίες και ανέλαβε την ηγεσία τού αγώνα.

Κάλεσε το λαό των Ινδιών σε "ανυπακοή στις εντολές των κατακτητών", επέβαλε σαμποτάζ βρετανικών προϊόντων και άρνηση συνεργασίας με τις αρχές της αποικιοκρατίας.

Το 1934, κατά τη θρυλική "πορεία του αλατιού" περπάτησαν εκατοντάδες
χιλιάδες Ινδοί από το Δελχί στη θάλασσα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας κατά του μονοπωλίου άλατος των Βρετανών.

Μετά το τέλος του β' παγκόσμιου πολέμου διασπάστηκε το ειρηνικό αντιαποικιοκρατικό κίνημα σε ινδουιστικό και μουσουλμανικό, με τις φιλότιμες προσπάθειες των 'Αγγλων για εφαρμογή της πολιτικής τού «διαίρει και βασίλευε».


Ο Γκάντι προσπάθησε να διατηρήσει την ενότητα του κινήματος και τις ενιαίες Ινδίες μετά την απελευθέρωση, αλλά δεν έγινε εφικτό να αποτρέψει τις υποκινούμενες αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ των δύο θρησκευτικών ομάδων.

Τελικά δημιουργήθηκαν δύο κράτη, οι ινδουιστικές Ινδίες και το μουσουλμανικό Πακιστάν, από το οποίο αποχωρίστηκε στη δεκαετία του 1970 το ανατολικό τμήμα και αποτέλεσε το κράτος τού Μπάγκλαντες.

Ο Γκάντι δολοφονήθηκε το 1947 από ένα φανατικό ινδουιστή, λίγο μετά την απελευθέρωση της χώρας.

jose

Συνέχεια...

Αφιέρωμα: Oasis

Οι Oasis ήταν ένα βρετανικό ροκ συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 1991 στην πόλη του Μάντσεστερ. Τα βασικότερα μέλη του συγκροτήματος αποτελούσαν ο κιθαρίστας και βασικός συνθέτης Νόελ Γκάλαχερ, ο οποίος ανακοίνωσε την αποχώρησή του τον Αύγουστο του 2009, και ο μικρός του αδερφός, συνθέτης και στιχουργός Λίαμ Γκάλαχερ. Αποτέλεσαν ένα από τα πιο πετυχημένα βρετανικά συγκροτήματα της δεκαετίας του 1990 και οι πωλήσεις τους ξεπερνούν τα 70 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως. Οι αδερφοί Gallagher ήταν τα μοναδικά μέλη που παρέμειναν από την ίδρυση του συγκροτήματος ως το 2009. Η σημερινή τους σύνθεση συμπληρώνεται από τους Gem Archer (κιθάρα, στίχος), και Andy Bell (μπάσο, στίχος). Ο Zak Starkey (ντραμς, κρουστά), γιος του ντράμερ των Beatles, Ρίνγκο Σταρ, αποτελεί ανεπίσημο μέλος του συγκροτήματος.

Τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά οι Oasis έχουν βασικές επιρροές από τα συγκροτήματα των The Beatles, The Rolling Stones, The Who και The Kinks. Άλλες επιρροές είναι οι The Stone Roses, The Smiths, The Jam, T.Rex, Led Zeppelin.

Με την επιτυχία του πρώτου τους άλμπουμ Definetely Maybe καθώς και του δευτέρου (What's the Story) Morning Glory? που έφτασε τα 20 εκατομμύρια πωλήσεις, και σε συνδυασμό με έναν ανταγωνισμό με το συγκρότημα Blur, οι Oasis θεωρήθηκαν ως ένα από τα πιο πετυχημένα και διακεκριμένα βρετανικά συγκροτήματα της δεκαετίας του '90 και ως ένα εκ των κορυφαίων του Britpop κινήματος. Οι αδερφοί Gallagher απασχόλησαν τακτικά τον τύπο και καλλιέργησαν την φήμη των κακών παιδιών και του λαϊκού(δημοφιλούς) συγκροτήματος.

Στο αποκορύφωμα της επιτυχίας τους το 1997, το τρίτο τους άλμπουμ Be Here Now αναρριχήθηκε στην πρώτη θέση των βρετανικών charts ενώ έμεινε και στατιστικά στην ιστορία πουλώντας μόνο την πρώτη μέρα σχεδόν μισό εκατομμύριο αντίτυπα. Παρά το εντυπωσιακό ξεκίνημα, ο συγκεκριμένος δίσκος απέσπασε κακές κριτικές ενώ αργότερα αποκυρήχθηκε και από τον ίδιο τον Noelμε αποτέλεσμα την κατακόρυφη πτώση της δημοτικότητας του δίσκου.

To 1999 οι Oasis παρόλο που χάνουν δύο μέλη τους(MCGuigan, Bonehead) κυκλοφορούν τον τέταρτο δίσκο τους "Standing on the Shoulder of Giants", που αποτελεί και τον δίσκο με τις λιγότερες πωλήσεις. Αν και σύμφωνα με τον Noel περιέχει μερικούς από τους καλύτερους στίχους που έχει γράψει ποτέ, ο ήχος του δίσκου διαφέρει σημαντικά από τον συνηθισμένο ήχο των Oasis με αποτέλεσμα την δύσκολη αποδοχή του από το κοινό.

Το 2000 κυκλοφορεί και ο δίσκος "Familiar to Millions" που περιέχει live εκτελέσεις των κομματιών τους από τις δύο συναυλίες τους στο Wembley Stadium.

Όμως παρά τις απώλειες ιδρυτικών μελών και διατηρώντας τη στήριξη του πιστού κοινού τους, οι Oasis, κατάφεραν να διατηρηθούν για περισσότερο από μια δεκαετία από την πρωτοεμφάνιση τους, ξεπερνώντας έτσι πολλά συγκροτήματα της ίδιας εποχής.

Το 2005 το Guinness Book of World Records ανακήρυξε τους Oasis ως την πιο πετυχημένη πράξη της τελευταίας δεκαετίας στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Το συγκρότημα διαλύθηκε φέτος προς λύπη των εκατομμυρίων θαυμαστών τους.

Πηγή: βικιπαιδεία

jose

Συνέχεια...

Αφιέρωμα: Μαρτίνος Λούθηρος

Ο Μαρτίνος Λούθηρος (Martin Luther) ήταν Γερμανός μοναχός, ιερέας, καθηγητής, θεολόγος, ηγέτης της εκκλησιαστικής μεταρρύθμισης του 16ου αιώνα στη Γερμανία και θεμελιωτής των χριστιανικών δογμάτων και πρακτικών του Προτεσταντισμού.

Γεννήθηκε το Νοέμβριο του 1483 στο Αϊσλέμπεν της Σαξονίας από φτωχή οικογένεια. Μετά τη γέννηση του, οι γονείς του εγκαταστάθηκαν στην πόλη Μάνσφελντ, όπου ο πατέρας του εργαζόταν στα εκεί μεταλλεία. Ο Λούθηρος ανατράφηκε μέσα σε ένα ευσεβές και αυστηρό οικογενειακό περιβάλλον. Η ίδια αυστηρότητα επικρατούσε και στο λατινικό σχολείο, στο οποίο φοιτούσε. Τις βασικές του σπουδές τις έκανε στο Μαγδεβούργο και στο Άιζεναχ όπου μια πλούσια αστική οικογένεια, του Κουντς Κόττα, τον πήρε στο σπίτι της. Εκεί, βρήκε δασκάλους, οι οποίοι τον δίδαξαν ανώτερα λατινικά, φιλολογία και ρητορική, ενώ ταυτόχρονα δούλευε ως πλανόδιος τραγουδιστής. Το 1501, με την οικονομική συμπαράσταση μιας πλούσιας χήρας, γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Ερφούρτης και σπούδασε φιλοσοφία. Κατά επιθυμία του πατέρα του άρχισε, το Μάιο του 1505, να σπουδάζει νομικά. Αλλά δυο μήνες αργότερα, απαρνήθηκε τον κόσμο κι έγινε καλόγερος στο μοναστήρι των αυγουστίνων ερημιτών, στην Έρφουρτ. Στο μοναστήρι ο Λούθηρος παρακολούθησε θεολογικά μαθήματα και, το 1507, χειροτονήθηκε παπάς. Κατόπι, συνέχισε τις θεολογικές σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Βιττεμβέργης. Το 1512, ονομάστηκε διδάκτορας της φιλολογίας και ανέλαβε στο ίδιο πανεπιστήμιο την έδρα της βιβλικής φιλολογίας.

Το 1507 , χειροτονήθηκε ιερέας σε μια μονή Αυγουστινιανών μοναχών και σπούδασε για δυο χρόνια Θεολογία στο Πανεπιστήμιο της Ερφούρτης. Ένα χρόνο αργότερα έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βιτεμβέργης, από όπου το 1512 πήρε και το διδακτορικό του δίπλωμα στη Θεολογία. Μια επίσκεψή του στη Ρώμη τον ανάγκασε να αναθεωρήσει τις απόψεις του σχετικά με την Παπική εκκλησία βλέποντας τη διαφθορά που επικρατούσε εκεί σχετικά με τα συγχωροχάρτια και την "ειδική" για ιερωμένους πορνεία.

Ύστερα από μελέτη της Προς Ρωμαίους Επιστολής πείστηκε πως η σωτηρία της ψυχής του ανθρώπου ήταν αποτέλεσμα μόνο της Θείας Χάρης και της πίστης κι όχι των αγαθών ή μη έργων. Για το λόγο αυτό ήρθε σε σύγκρουση με το θεσμό του συγχωροχαρτιού, που έδινε τότε η Καθολική Εκκλησία και με τον τρόπο αυτό δινόταν άφεση των αμαρτιών.

Στις 31 Οκτωβρίου 1517, και ενώ είχε ήδη εκφράσει τις αντιθέσεις του σε σχέση με τις πρακτικές της Καθολικής Εκκλησίας στους φοιτητές του, θυροκόλλησε στην εξώπορτα του μητροπολιτικού ναού της Βιτεμβέργης τις 95 θέσεις του Λούθηρου, που αποτελούσαν μια ανοιχτή επίθεση εναντίον του παπισμού. Οι αντι-Θέσεις που κυκλοφόρησε ο Γιόχαν Τέτζελ δεν είχαν καμιά απήχηση και μάλιστα οι φοιτητές τις έκαψαν δημόσια. Με τα επόμενα έργα του ο Λούθηρος μεγάλωσε το χάσμα που τον χώριζε με την Καθολική Εκκλησία, ενώ βρήκε ιδιαίτερη απήχηση στη Γερμανία, αλλά και σε άλλες χώρες της βόρειας, κυρίως, Ευρώπης.

Ο Λούθηρος κλήθηκε σε απολογία ενώπιον της Δίαιτας (Βουλής) της πόλης Βορμς, στη Γερμανία, τον Απρίλιο του 1521.


Η διδασκαλία του και ειδικότερα η μετάφραση της Αγίας Γραφής στη Γερμανική, τόνωσε το πατριωτικό αίσθημα των Γερμανών, που ήθελαν να κόψουν κάθε εξάρτηση με την Εκκλησία της Ρώμης και τους συχνούς φόρους της, και πιστεύεται ότι σ' αυτό οφείλεται, κατά ένα μέρος, η τεράστια ανάπτυξη της Λουθηρανικής Εκκλησίας στη Γερμανία. Δημοσίευσε πολλά έργα θεολογικού περιεχόμενου και μετέφρασε στα Γερμανικά την Αγία Γραφή, συμβάλλοντας στην περαιτέρω ανάπτυξη της γερμανικής γλώσσας και της τέχνης της μετάφρασης. Επίσης ο Λούθηρος συνέθεσε διάφορους χριστιανικούς ύμνους με πιο γνωστό τον ύμνο Θεός το Φρούριον ημών.

Πέθανε στις 17 Φεβρουαρίου του 1546 στην πατρίδα του, το Άισλεμπεν.

Πηγή: βικιπαιδεία

jose

Συνέχεια...

Λεονάρντο Ντα Βίντσι

Ο Λεονάρντο Ντα Βιντσι (15 Απριλίου 1942 - 2 Μαϊου 1519) ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας, ζωγράγος, γλύπτης, μουσικός, εφευρέτης, μηχανικός, ανατόμος,γεωμέτρης και επιστήμονας που έζησε την περίοδο της Αναγέννησης.

Θεωρείται αρχετυπική μορφή του Αναγεννησιακού καλλιτέχνη, Homo Universalis και μια ιδιοφυής προσωπικότητα. Μεταξύ των πιο διάσημων έργων του βρίσκονται η Μόνα Λίζα και ο Μυστικός Δείπνος.

Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, υπήρξε ακόμα σημαντικός εφευρέτης και επιστήμονας, με σημαντική συνεισφορά στην ανατομία, και την αστρονομία.

Βιογραφία

Ο Λεονάρντο γεννήθηκε στην πόλη Αντσιάνο, κοντά στο Βίντσι της Ιταλίας στις 15 Απριλίου του έτους 1452 μ.Χ. Το πλήρες όνομα του ήταν "Leonardo di ser Piero da Vinci" αν και υπέγραφε τα έργα του ως "Leonardo" ή "Io, Leonardo" (= «Εγώ, ο Λεονάρντο»). Ήταν καρπός του έρωτα του Πιέρο ντα Βίντσι και της Κατερίνας, της οποίας δεν γνωρίζουμε την πλήρη ταυτότητα.

Μεγάλωσε με τον πατέρα του στην πόλη της Φλωρεντίας, όπου από πολύ μικρή ηλικία έδειξε δείγματα της ευφυΐας και του καλλιτεχνικού του ταλέντου. Αυτός ήταν και ο λόγος που στάλθηκε σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών ως μαθητευόμενος στο εργαστήριο του φλωρεντινού ζωγράφου και αρχιτέκτονα Αντρέα ντελ Βερόκιο (1433-1485). Το 1472 ο Λεονάρντο γίνεται -- σύμφωνα με το έθιμο της εποχής -- μέλος της συντεχνίας των ζωγράφων της Φλωρεντίας, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι αποτελούσε έναν ανεξάρτητο καλλιτέχνη. Το πιο πρώιμο γνωστό έργο του αποτελεί το επονομαζόμενο Σχέδιο τοπίου στην κοιλάδα του Άρνου, το οποίο βρίσκεται σήμερα στην Πινακοθήκη Ουφίτσι της Φλωρεντίας.

Σε όλη την περίοδο του 1472 - 1480 εργάστηκε στο εργαστήριο του Βερόκιο, ενώ παράλληλα φιλοτεχνούσε και δικούς του πίνακες. Αργότερα, το 1482, μετακόμισε στο Μιλάνο όπου πρόσφερε τις υπηρεσίες του ως μηχανικός, ζωγράφος και γλύπτης στον ηγεμόνα του Μιλάνου Λουδοβίκο Σφόρτσα. Ο Λεονάρντο διέθετε δικό του εργαστήριο με βοηθούς. Την ίδια περίπου περίοδο εργάστηκε ως σύμβουλος αρχιτέκτονας στον καθεδρικό ναό του Μιλάνου, ενώ το διάστημα 1495-1498, μετά από παραγγελία του Λουδοβίκου Σφόρτσα ζωγραφίζει τον Μυστικό Δείπνο στο μοναστήρι της Σάντα Μαρία ντελε Γκράτσιε. Ως καλλιτέχνης της αυλής, ο Λεονάρντο δέχθηκε αρκετές παραγγελίες για έργα που τις περισσότερες φορές, ωστόσο, άφηνε ημιτελή.

Τον Οκτώβριο του 1499 και μετά την ήττα του προστάτη του Λουδοβίκου Σφόρτσα από τα γαλλικά στρατεύματα, ξεκινά κατά πάσα πιθανότητα ένα φιλόδοξο έργο για λογαριασμό του Λουδοβίκου ΙΒ', βασιλιά της Γαλλίας. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους εγκαταλείπει το Μιλάνο και περνά ένα διάστημα στη Βενετία, για να επιστρέψει, το 1500, στην Φλωρεντία, όπου ξεκινά ίσως η παραγωγικότερη περίοδος του ως ζωγράφος.

Τον Ιούνιο του 1502 ταξιδεύει με τον Καίσαρα Βοργία στην κεντρική και άνω Ιταλία με την ιδιότητα του αρχιτέκτονα και μηχανικού. Μεταξύ άλλων σχεδιάζει χάρτες για τις εκστρατείες του Καίσαρα. Τον Μάρτιο του επόμενου χρόνου βρίσκεται πάλι στη Φλωρεντία, όπου ξεκινά να εργάζεται πάνω στο περίφημο έργο του, την Μόνα Λίζα, κατόπιν παραγγελίας του συζύγου της Φραντσέσκο ντελ Τζοκόντο. Λίγο αργότερα αρχίζει την τοιχογραφία Η Μάχη του Ανγκιάρι για την αίθουσα συνεδριάσεων του Παλάτσο Βέκιο, έργο που θα μείνει ημιτελές.

Την περίοδο 1508-1512 ζει σχεδόν αποκλειστικά στο Μιλάνο, παρέχοντας τις υπηρεσίες του στον Σαρλ ντ' Αμπουάζ (Charles d' Amboise), κυβερνήτη της πόλης. Ο Λεονάρντο αποτελεί πλέον διάσημο καλλιτέχνη και το διάστημα αυτό υποβάλλει σχέδια για το μνημείο του Trivulzio, συνεχίζει τις ανατομικές του μελέτες και αναλαμβάνει αρκετές παραγγελίες. Μετά τον θάνατο του Σαρλ ντ' Αμπουάζ, το 1511, και την εκδίωξη των Γάλλων από το Μιλάνο τον επόμενο χρόνο, ο Λεονάρντο επισκέπτεται την Ρώμη υπό την προστασία του αδελφού τού πάπα Λέοντα Ι', Τζουλιάνο των Μεδίκων. Στο περιβάλλον της παπικής αυλής καταπιάνεται με διάφορα επιστημονικά πειράματα και μελέτες. Πέρα από διάφορες εφερεύσεις του, σχεδιάζει το έργο της αποξήρανσης των ελών της περιοχής Ποντίνι, νότια της Ρώμης.

Μετά το θάνατο του Τζουλιάνο των Μεδίκων,το 1516 δέχεται την πρόσκληση του βασιλιά της Γαλλίας Φραγκίσκου Ά και εργάζεται ως ζωγράφος της βασιλικής αυλής. Παράλληλα, συνεχίζει τα πειράματα του και ασχολείται με αρχιτεκτονικά και αρδευτικά σχέδια. Στις 23 Απριλίου του 1519 συντάσσει την διαθήκη του και τελικά πεθαίνει στις 2 Μαϊου στο Κλου (Cloux) της Γαλλίας, κοντά στον βασιλικό πύργο του Αμπουάζ (Amboise). Σύμφωνα με προσωπική του επιθυμία, τάφηκε στην εκκλησία Sainte Florentine, στο Αμπουάζ. Ο τάφος του συλήθηκε την περίοδο των θρησκευτικών πολέμων αλλά έχει διατηρηθεί η επιγραφή της εκκλησίας, η οποία αναφέρει:

"Στην αυλή αυτής της εκκλησίας ετάφη ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ευγενής από το Μιλάνο, μηχανικός και αρχιτέκτονας του βασιλιά, ειδήμων της μηχανικής και κατά το παρελθόν επίσημος ζωγράφος του δούκα του Μιλάνου"

Πηγή:βικιπαιδεία

jose

Συνέχεια...

Εμιλιάνο Ζαπάτα: Ένας πραγματικός επαναστάτης

Ηγέτης της Μεξικανικής Επανάστασης, προστάτης των φτωχών αγροτών της πατρίδας του. Γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου του 1879 στο χωριό Ανενκουίλκο. Γόνος ευκατάστατου κτηνοτρόφου, έμεινε ορφανός στα 16 του χρόνια και εργάστηκε ως εκπαιδευτής αλόγων.

Την εποχή εκείνη, τη χώρα κυβερνούσε ο στρατηγός Πορφίριο Ντίας, η δικτατορία του οποίου σήμανε μια εποχή εγκατάλειψης των μεταρρυθμίσεων, ενώ το 85% της γης ανήκε στο 2% του πληθυσμού. Ο Ζαπάτα ανέπτυξε από νωρίς αντιπολιτευτική δράση και το 1909 εξελέγη πρόεδρος μιας τοπικής ομάδας για τη διεκδίκηση της καλλιεργήσιμης γης, που είχε κατασχεθεί προς όφελος των μεγαλογαιοκτημόνων. Εξαιτίας της δράση του, κλήθηκε στο στρατό, όπου υπηρέτησε για επτά μήνες.

Emiliano Zapata:
Είναι καλύτερα να πεθαίνεις όρθιος, παρά να ζεις γονατιστός.

Το Νοέμβριο του 1910, η εξαθλίωση των αγροτών οδήγησε σε μία εξέγερση υπό τον Μαδέρο. Ο Ζαπάτα τάχθηκε στο πλευρό του, πήρε τα όπλα και με σύνθημα «γη κι ελευθερία» ηγήθηκε των επαναστατημένων αγροτών, καταλαμβάνοντας όλο και περισσότερα εδάφη. Όταν αντιλήφθηκε ότι το αίτημα για μεταρρυθμίσεις είχε εγκαταλειφθεί από τον Μαδέρο, κατάρτισε το δικό του αγροτικό πρόγραμμα, γνωστό ως Σχέδιο Αγιάλα. Με αυτό απαιτούσε την κατάσχεση της γης απ' όλους τους ξένους και του 1/3 των εδαφών των φεουδαρχών, καθώς και την επιστροφή των εδαφών που είχαν κατασχεθεί από τους ντόπιους. Σύμφωνα με το Σχέδιο Αγιάλα, όλες οι κατασχεθείσες εκτάσεις θα αποτελούσαν κοινοκτημοσύνη των ινδιάνικων κοινοτήτων. Στο πλευρό του συγκεντρώνονταν όλο και περισσότεροι αγρότες, ενώ οι απόψεις του υποστηρίχτηκαν και από πολλούς διανοούμενους, που συνέδεσαν τις θεωρίες του με αυτές του Καρλ Μαρξ. Μετά την καταστολή της εξέγερσης του Μαδέρο, το Φεβρουάριο του 1913, ο Ζαπάτα ένωσε τις δυνάμεις του με αυτές του Πάντσο Βίλα στο βορρά και συνέχισε τον αγώνα του, ακόμα κι όταν έπεσε η δικτατορία του Ντίας. Μαζί κατέλαβαν τρεις φορές την πόλη του Μεξικού, αλλά αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν.


Στις 10 Απριλίου του 1919 ο Ζαπάτα έπεσε θύμα ενέδρας. Εκτελέστηκε εν ψυχρώ από τις κυβερνητικές δυνάμεις, κατά τη συνάντησή του με έναν στρατηγό που υποτίθεται ότι ήθελε να προσχωρήσει στην επανάσταση. Για τους εχθρούς του, ο Εμιλιάνο Ζαπάτα υπήρξε ένας ακραίος μηδενιστής και οι ενέργειές του είχαν ως μοναδικό σκοπό τη ληστεία.

Για τους αυτόχθονες λαούς, υπήρξε σωτήρας και ήρωας της επανάστασης. Έγινε θρύλος ενώ ζούσε ακόμη. Αναρίθμητες ιστορίες και τραγούδια γι' αυτόν λέγονται ακόμη και σήμερα, ενώ ο τάφος είναι ένα από τα πιο σεβάσμια μνημεία για τους ιθαγενείς του Νότιου Μεξικού.

Viva La Mexico

Πηγή: sansimera.gr

jose

Συνέχεια...

Αφιέρωμα στους AC/DC

Για περισσότερες από τρεις δεκαετίες οι AC/DC διανύουν μία μουσική καριέρα που δεν δείχνει να κοπάζει και ακριβώς όπως και το ηλεκτρικό ρεύμα έτσι και εκείνοι, εφοδιάζουν τον πλανήτη με μια αναγκαία πηγή δύναμης και ενέργειας. Μετά τη συγκρότηση της μπάντας το 1973, η ηλεκτροφόρος rock 'n' roll μουσική των AC/DC κατάφερε να κατακλύσει τον κόσμο μέσω αμέτρητων sold-out περιοδειών, ενώ οι παγκόσμιες πωλήσεις τους ξεπερνούν τα 150 εκατομμύρια άλμπουμ μέχρι στιγμής. Αποτελούν το #1 best-selling σχήμα του μουσικού καταλόγου καλλιτεχνών της Sony BMG Music Entertainment, έχοντας πουλήσει σχεδόν 70 εκατομμύρια άλμπουμ μόνο στις ΗΠΑ, γεγονός που καθιστά τους AC/DC ως ένα από τα πέντε συγκροτήματα με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στην Αμερικάνικη μουσική ιστορία. Μια από τις πιο αγαπημένες δουλειές της μπάντας, το άλμπουμ-φαινόμενο «Back In Black», έχει επιτύχει RIAA «Double Diamond» υπόσταση, για πωλήσεις που ξεπερνούν τα 22 εκατομμύρια αντίτυπα στις Η.Π.Α. και αποτελεί το πέμπτο κατά σειρά άλμπουμ στην λίστα των κυκλοφοριών με τις μεγαλύτερες πωλήσεις όλων των εποχών στις Η.Π.Α.

Αν και οι ρίζες των AC/DC εντοπίζονται στην Αυστραλία, η αρχή της ιστορίας της μπάντας γράφεται λίγο νωρίτερα στη Γλασκόβη της Σκοτίας, όπου οι Angus και Malcolm Young, ο μουσικός πυρήνας του συγκροτήματος (και ακόμη και σήμερα το πιο ταλαντούχο κιθαριστικό δίδυμο στη ροκ ιστορία), γεννήθηκαν (το 1958 και 1953, αντίστοιχα). Το 1963 η οικογένεια Young μετανάστευσε στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, όπου η μουσική θα σημάδευε για πάντα τα αδέρφια. Ως μέλος των Easybeats, ο μεγαλύτερος αδερφός των Angus και Malcolm, ο George Young, ευθυνόταν για μία από τις πρώτες παγκόσμιες επιτυχίες του προήλθαν από την Αυστραλία, το «Friday On My Mind», το 1966. Από το 1974 μέχρι το 2000, ο George και ο μουσικός του συνεργάτης, Harry Vanda, ανέλαβαν την παραγωγή πολλών άλμπουμ των AC/DC, συμπεριλαμβανομένου των «High Voltage», «T.N.T.», «Dirty Deeds Done Dirt Cheap», «Let There Be Rock», «If You Want Blood You've Got It», «Powerage», «74 Jailbreak», «Who Made Who», «Blow Up Your Video», και «Stiff Upper Lip».

Παίρνοντας ενθάρρυνση από τη μουσική επιτυχία του μεγαλύτερου αδερφού τους, οι Angus και Malcolm Young συγκρότησαν το δικό τους rock 'n' roll σχήμα και η πρεμιέρα του μοναδικού κιθαριστικού τους ήχου έγινε στις 31 Δεκεμβρίου 1973, σε μία συναυλία που δόθηκε την Παραμονή Πρωτοχρονιάς στο Chequers Club του Σίδνεϊ. Αφού βάφτισαν το νέο ροκ σχήμα τους «AC/DC» (το όνομα προέρχεται από τα γράμματα στο πίσω μέρος της ραπτομηχανής που ανήκε στην αδερφή τους, Margaret), οι Angus και Malcolm μετακόμισαν από το Σίδνεϊ στη Μελβούρνη και ξεκίνησαν την αναζήτηση, μέσα από αμέτρητα line-ups, ενός ισχυρού ρυθμικού τμήματος και ενός τραγουδιστή, η φωνή του οποίου θα ταίριαζε με τη μανιακή κιθαριστική επίθεση των αδερφών Young. Οι νεοβάπτιστοι AC/DC βρήκαν την πνευματική τους σπιθαμή στο πρόσωπο του Bon Scott, ενός τραγουδιστή που ζούσε στην κόψη του ξυραφιού και ο οποίος κάποτε είχε κάνει δοκιμαστικό για την μπάντα, όταν δούλευε για εκείνους ως τεχνικός και οδηγός πίσω στο Σύδνεϋ. Με τον Bon Scott (Σκοτσέζος και εκείνος που είχε μεταναστεύσει στην Αυστραλία) να έχει λάβει τη θέση του co-frontman στη -σήμα κατατεθέν- «μαθητική εμφάνιση» του Angus, οι AC/DC ήταν πλέον έτοιμοι να ηλεκτρίσουν τον πλανήτη.

Μόλις υπέγραψαν συμβόλαιο με τον George Young στην Albert Records, οι AC/DC κυκλοφόρησαν τα πρώτα τους άλμπουμ στην Αυστραλία, το «High Voltage» το 1974 (ένα άλμπουμ λίγο διαφορετικό από το Αμερικάνικο «High Voltage») και το «T.N.T.» το 1975. Αφού οι δίσκοι τους έγιναν χρυσοί και πλατινένιοι στην Αυστραλία, οι AC/DC ακολούθησαν ένα πρόγραμμα ασταμάτητων περιοδειών, θέτοντας έτσι τη βάση για τη μετέπειτα φαινομενική τους εξέλιξη.Το 1976, έχοντας κατακτήσει την πρώτη τους ήπειρο, οι AC/DC ταξίδεψαν στη Μ. Βρετανία. Όταν ο rock 'n' roll ήχος της μπάντας έφερε στους AC/DC μία θέση στο φημισμένο Marquee Club, το συγκρότημα έσπασε όλα τα ρεκόρ παρουσίας κοινού στο χώρο. Οι μέρες των AC/DC παίζοντας σε club ήταν μετρημένες. Μέσα σε ένα χρόνο, το «Let There Be Rock», η πρώτη ταυτόχρονη παγκόσμια κυκλοφορία της μπάντας και η πρώτη εμφάνιση του αμίμητου AC/DC λογοτύπου – υπερυψωμένα μεταλλικά Γοτθικά γράμματα που διαχωρίζονται από τον κεραυνό του Δία – θα τους εκτόξευε στη στρατόσφαιρα των σταδίων. Οι AC/DC ήταν έτοιμοι να κατακτήσουν την Αμερική.

Ως το 1978, οι AC/DC ήταν ένα από τα πιο καυτά συναυλιακά ονόματα παγκοσμίως. Στις 19 Φεβρουαρίου 1980, ο τραγουδιστής Bon Scott απεβίωσε στο Λονδίνο, σε ηλικία 33 ετών. Προσπαθώντας να συνέλθουν από το σοκ που τους προκάλεσε ο χαμός του ταλαντούχου και ζωηρού τραγουδιστή τους, τα εναπομείναντα μέλη των AC/DC αποφάσισαν πως υπήρχε ένας μόνο τρόπος για να αποδώσουν σωστά φόρο τιμής στον Bon Scott: να συνεχίσουν να δημιουργούν τη μουσική που εκείνος θα ήθελε να δημιουργούν.

Το συγκρότημα βρήκε έναν απίστευτο νέο τραγουδιστή και frontman στο πρόσωπο του Brian Johnson, που προερχόταν από το Newcastle και ο οποίος τραγουδούσε σε μια μπάντα ονόματι Geordie, την οποία λάτρευε ο Bon Scott. Επιστρέφοντας στο στούντιο με τον Mutt Lange, οι AC/DC μαζί με τον καινούργιο τους τραγουδιστή δημιούργησαν το «Back In Black», ένα από τα πιο επιτυχημένα άλμπουμ όλων των εποχών ανεξαρτήτως μουσικής τοποθέτησης. Το ομότιτλο κομμάτι, καθώς και ο ύμνος «You Shook Me All Night Long», οδήγησαν το «Back In Black» στο #1 στη Μ. Βρετανία και στο #4 στις ΗΠΑ, όπου από τότε έχει γίνει 22 φορές πλατινένιο (double Diamond plus). Οι AC/DC συνέχισαν να κυκλοφορούν υψηλά σε πωλήσεις άλμπουμ κατά τη διάρκεια των δεκαετιών '80 και '90, που συνοδεύονταν πάντοτε από πετυχημένες sold-out περιοδείες και θεαματικές συναυλίες, καθώς και αξιομνημόνευτες εμφανίσεις σε φεστιβάλ- συμπεριλαμβανομένου των συναυλιών στο «Monsters of Rock», «Castle Donington», «Rock In Rio», και «Rock Around The Bloc» φεστιβάλ στο Tushino Airfield στη Μόσχα το 1991, μία δωρεάν συναυλία, στην οποία παραβρέθηκαν περίπου ένα εκατομμύριο οπαδοί.

Στις 15 Σεπετεμβρίου 2000, οι AC/DC εισήχθησαν στο Hollywood Walk of Fame και τα χέρια τους «αποτυπώθηκαν» στο τσιμέντο μπροστά από το Guitar Center στο Hollywood Boulevard. Στις 10 Μαρτίου 2003 εισήχθησαν στο Rock and Roll Hall of Fame, ύστερα από τελετή που πραγματοποιήθηκε στο Waldorf-Astoria στη Νέα Υόρκη. Ο Steve Tyler των Aerosmith τέλεσε τη «μύηση», τραγούδησε στην τελετή το κομμάτι «You Shook Me All Night Long» με τους AC/DC και περιέγραψε τον διαχρονικό rock 'n' roll ήχο του συγκροτήματος ως «...ο κεραυνός από την Αυστραλία που μας δίνει το δεύτερο κατά σειρά πιο δυνατό κύμα που κυκλοφορεί στο σώμα μας».

Πηγή: sansimera.gr

jose

Συνέχεια...

Syd Barrett (Σιντ Μπάρετ) - Ο "πρωτεργάτης" της ψυχεδέλιας

Αναδημοσίευση από http://varietyuneed.blogspot.com

O Ρότζερ Κηθ Μπάρετ (6 Ιανουαριου 1946 - 7 Ιoυλιου 2006), γνωστός περισσότερο ως Σιντ Μπάρετ, ήταν Βρετανός τραγουδιστής, κιθαρίστας και συνθέτης . Υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη των Pink Floyd και μέλος του συγκροτήματος την τριετία 1965-1968. Το 1969 εγκατέλειψει τους Pink Floyd λόγω της εξαρτησής του στα ψυχεδελικά ναρκωτικά (με τους οποίους μάλιστα συνεργαστηκε ξανα το 1975 για το αφιερωμένο σε αυτόν τραγούδι Shine On You Crazy Diamond) και έκανε μια σύντομη σόλο καριέρα εως το 1975 όπου και σταμάτησε τελείως την ενασχολησή του με την μουσική. Άπο τότε εως την 7η Ιουλίου 2006 έμενε μοναχός του στο σπίτι που είχε στο Cambridge.
Οπως δήλωσε στον Τύπο ο αδερφός του, ο Μπάρετ πέθανε από επιπλοκές που του δημιούργησε ο διαβήτης από τον οποίο υπέφερε χρόνια, την Παρασκευή το βράδυ, στο σπίτι της μητέρας του. Εκεί όπου είχε καταφύγει τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια, απομονωμένος σε ένα κελάρι και ζωγραφίζοντας πίνακες.

Ο Σιντ Μπάρετ
Ταλαντούχος κιθαρίστας και πρωτοπόρος της βρετανικής ψυχεδελικής σκηνής, ο Μπάρετ δημιούργησε τους Pink Floyd το 1965, στα δεκαοκτώ του χρόνια. Και ήταν ο εγκέφαλος πίσω από τα δύο πρώτα άλμπουμ της μπάντας, το «The piper in the gates of town» και το «Α saucerful of secrets», που άλλαξαν την πορεία της μουσικής σκηνής. Ο Μπάρετ έπαιζε κιθάρα γδέρνοντας με έναν αναπτήρα Ζίπο τις χορδές για να δημιουργήσει αυτό τον μυστηριώδη ήχο, χαρακτηριστικό της μπάντας, και έγραφε τους αλλόκοτους σουρεαλιστικούς στίχους.
Σύμφωνα με τις φήμες, η κατάχρηση ψυχεδελικών ναρκωτικών, σε συνδυασμό με την ολοένα και αυξανόμενη πίεση που δεχόταν από τα υπόλοιπα μέλη για να γράφει νέα τραγούδια χωρίς τόσους πειραματισμούς στον ήχο, τον οδήγησαν πολύ γρήγορα σε νευρική κατάπτωση.

Ακίνητος στη σκηνή

Στην περιοδεία τους στις ΗΠΑ ανέβαινε στη σκηνή και στεκόταν ακίνητος, έμοιαζε ανίκανος να παίξει κιθάρα, χαμένος σε έναν δικό του κόσμο. Ετσι, ο Ρότζερ Γουότερς, όπως είχε πει ο ίδιος ο Μπάρετ, τον κατηγόρησε ότι είναι σχιζοφρενής και τον έδιωξε αντικαθιστώντας τον με τον Ντέιβιντ Γκίλμουρ. Από εκεί άρχισε η πτώση ενός δημιουργικού μουσικού. Ενώ οι Pink Floyd γίνονταν αστέρες της ροκ σκηνής, ο Μπάρετ κατάφερε με δυσκολία να ολοκληρώσει δύο προσωπικά άλμπουμ.

Για τη συνέχεια της ανάρτησης πατήστε εδώ.

jose

Συνέχεια...